Rozdział 7

Nialler

- Hey Niall. – przywitała mnie Sawanna z ciepłym uśmiechem na twarzy.

- Cześć dziewczyny, wy też tutaj, w parku, co za zbieg okoliczności. – zacząłem się stresować, przy czym wszystko zaczęło mi się plątać.

- Taa, przeczytałam dzisiaj rano, że będzie tu festyn, puszczą wszystkie części Harrego Pottera i jeszcze odwiedzi nas sam Devon Murray. Dawno nic ciekawego się tu nie działo… - Amelia zalała mnie słowotokiem, ale nie mogłem skupić się na żadnym jej słowie. Wszystko to przyćmił mi wygląd Sawwany. Pomimo dość chłodnego wiatru, który jesienią u nas jest praktycznie zawsze, miała na sobie prześliczną sukienkę sięgającą do połowy ud w kolorze bordowym, w którym wyglądała, no nie powiem, naprawdę niesamowicie. Do tego miała krótką, skórzaną, czarną kurtkę i wysokie buty.  Na sam widok miałem ochotę zjeść ją wzrokiem. Kiedy Amelia zaczęła wymachiwać mi ręką prze nosem ocknąłem się.

- Myślałam, że wpadłeś w trans, czy coś. – zaśmiała się blondynka

- Wciąż tu jestem. – wymamrotałem i wiedziałem że jestem już czerwony na twarzy.

- Jesteś sam? – spytała po chwili Sawnna.

- Tak właściwie to z kolegą. – zacząłem nerwowo rozgadać się dookoła w poszukiwaniu Conora, aż w końcu znalazłem go w tym samym miejscu, gdzie był kilka minut temu. – Tam. – wskazałem palcem na przyjaciela.

- To może po niego pójdziemy?- zapytała ta ruda dziewczyna, którego imienia nie znam.

- Jasne. – odpowiedziałem i ruszyliśmy.

Conor już chyba większego idioty z siebie nie mógł zrobić. Przy nim ja, to pestka. Siedział na krześle z zamkniętymi oczami na których miał jakieś, nawet nie wiem co to właściwie było, a jakaś kobieta, wyglądająca jak z Hogwartu malowała mu taką samą bliznę na czole w kształcie pioruna, jaką ma Harry Porter.

- Super. – powiedziałem sam do siebie zasłaniając oczy rękoma. W pewnym momencie Amelia wyjęła telefon i zrobiła zdjęcie chłopakowi, który nie zdawał sobie najmniejszej sprawy z tego, że jest obserwowany przez trzy laski, a jedna z nich mu się podobała

- Idealne na profilowe na facebooka. – powiedziała dziewczyna, po czym wszyscy wokół zaczęli się śmiać. Chłopak po chwili zorientował się, że coś jest nie tak i zdjął gluta z oczu. Spojrzał na dziewczyny, a potem zmroził mnie wzorkiem. Ja tylko uniosłem ręce, wzdrygnąłem  ramionami i poruszyłem ustami składając je w jedno słowo jakie mi teraz się nasuwało - SORRY. Może nie było to jedyne słowo jakie miałem wtedy w myślach, ale chyba najodpowiedniejsze w tej sytuacji.

- Cześć dziewczęta. – powiedział spokojnym tonem Conor z dużym naciskiem na dziewczęta i skierowanym wzrokiem na mnie. Nie mogłem powstrzymywać już dalej śmiechu, więc wybuchłem, a wtedy Conor zaatakował mnie od tyłu, waląc mnie po plecach pięściami.

- Dobra, już dobra opanuj się, damy na nas patrzą. – powiedziałem już opanowany, choć wciąż miałem na twarzy wielkiego banana. Dziewczyny też chichotały cicho i chyba bardziej rozśmieszył ich atak chłopka na mnie, niż to całe mazidło na jego twarzy.

 Przyjaciel stanął obok mnie i tylko szepnął:

- Zginiesz z tych oto rąk. – rozłożył swoje ręce i ścisnął mocno dłonie.

- Już się boję. – odgryzłem się.

- Ooo i dobrze, bardzo dobrze . – odpowiedział rozłoszczonym tonem. Po chwili naszą cichą wymianę zdań przerwała Amelia:

- Zaraz puszczą pierwszą część Harrego, nie chce jej przegapić, ktoś chętny pójść ze mną.

- Ja. – usłyszałem głos przyjaciela, z wciąż wyczuwalną nutką wrogości wycelowaną do mnie.

- Świetnie. – powiedziała dziewczyna z uśmiechem i wzięła Conora za rękę. – Tak po za tym uważam, że wyglądasz uroczo z tym piorunem na czole. Dodaje ci męskości. – dziewczyna paplała i paplała, w końcu chłopak pociągnął ją za rękę w stronę wielkiego telebimu, nie odwracając się już w naszym kierunku. Gdy odeszli już na bezpieczną odległość, dziewczyny znów zaczęły się śmiać. Nie mogąc się oprzeć śmiałem się razem z nimi, bo naprawdę nie wiedziałem co teraz zrobić. Zostałem sam na polu bitwy i musiałem sobie jakoś poradzić.

Nagle za pleców ‘’Rudej” wyłoniła się postać chłopaka, który po chwili objął dziewczynę od tyłu całując ją w szyję.

- Gotowa? – spytał ją, a dziewczyna odwróciła się do niego przodem i pocałowała w usta.

- Oczywiście że tak. – odpowiedziała i ponownie odwróciła się w naszą stronę. – To jest Matt, a to Niall. – przedstawiła nas, a my podaliśmy sobie ręce

- Nie będziesz miała nic przeciwko jeśli zostawię cię tu z nim sama, prawda – zwróciła się do Sawanny

- Na pewno nie zginę. – odpowiedziała i uśmiechnęła się do mnie. Ja odwzajemniłem uśmiech i zwróciłem się do zakochanej pary:

- Nie martwcie się odprowadzę córkę do domu przed 12. Nic się jej nie stanie. – chłopak tylko powiedział do mnie dzięki i zabrał swoją dziewczynę. Chyba był mi wdzięczny za to, że zdjąłem mu nie potrzebny problem z głowy i mógł pomigdalić się z dziewczyną na osobności.

- To co, przejdziemy się? – po chwali zaproponowała Sawanna.

- Jasne.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przepraszamy, że tak długa czekaliście, ale mamy zbyt mało czasu, choć mamy ferie. Na pewno to nadrobimy. Pamiętajcie głosować w ankietach :) Zostawcie także komentarze :)