Rozdział 9

Nialler

Leżałem na łóżku, tyle że pośrodku korytarza po którym krzątali się lekarze i pełno innych zdezorientowanych ludzi. Nagle jedna z pielęgniarek spostrzegła, że się obudziłem i podeszła do mnie.

- Jest pan… - nie dałem jej dokończyć. Dobrze wiedziałem gdzie jestem i z jakiego powodu. Jedyne co mnie interesowało to Saw.

- Gdzie jest Sawanna? – spytałem

- Ta dziewczyna, z którą cię tu przywieziono? – zapytała

- Tak ta dziewczyna.

- Spokojnie, nic jej nie jest. Miała przeprowadzane badania, wszystko jest w normie. – ta wiadomość poprawiła mi znacznie samopoczucie.

- Pan będzie mógł wyjść jeszcze dziś. Tylko jeszcze zmierzę ciśnienie i przekaże wyniki lekarzowi, który wypisze wypis.

- A mogę ją odwiedzić? – spytałem

- Nie teraz, potrzebuje odpoczynku. Na pewno będziecie mieli szanse się jeszcze spotkać. – uśmiechnęła się do mnie, wykonała badanie i odeszła.

Leżałem bezczynie zamęczając się myślami, jak to się stało, że Sawanna wpadła do tego cholernego jeziora. Nie znalazłem żadnego sensownego wytłumaczenia, tylko to, że nie powinna kucać na samej krawędzi pomostu i być uważniejszą. Dobrze, że nic złego się nie wydarzyło. Ostatecznie zgoniłem wszystko na chciwego i samolubnego łabędzia i czekałem, aż w końcu zjawią się moi rodzice i zabiorą mnie do domu. Nie chciałem zostawiać tu Sawanny samej, zwłaszcza, że jutro wyjeżdżam. Musiałem jeszcze wymyślić sposób na spotkanie się z nią przed wyjazdem.

Nie miałem totalnie nic do roboty. Mój telefon przepadł. Na pewno leży gdzieś na dnie jeziora. Nie było wtedy czasu na przejmowanie się nim. Mam nadzieje, że doczekam się szybko nowego.

Przyglądałem się ludziom na korytarzu. Każdy czekał z niecierpliwością na lekarza, lub jakąkolwiek osobę, która w końcu przekaże im jakąś wiadomości o stanie najbliższych. Co jakiś czas obok mnie przewożono chorych i kierowano ich do innych sal. Nienawidzę szpitali i tego zapachu. Czuje się tu tak nieswojo. Wszystko jest takie zimne. Obce. Nie wiem jak ludzie wytrzymują tu na dłuższą metę. Ja bym nie potrafił. Choć chorym to jest chyba obojętne. Po godzinie miałem ochotę uciec. Zastanawiałem się gdzie są moi rodzice i czy w ogóle ich powiadomiono. Zaczęło mnie mdlić. Postanowiłem poszukać toalety. Wstałem z łóżka i skręciłem w prawo. Za rogiem był jeszcze większy chaos, niż tam gdzie leżałem. Przedzierałem się przez tłum ludzi. Jakaś para wtulona w siebie siedziała na ławce i płakała. Jeden z mężczyzn o długich szarych włosach i brodzie stojących i podpierających ścianę, był tak blady, że można było by uznać go za trupa gdyby nie to, że wciąż stoi. W końcu znalazłem swój cel. Wszedłem do łazienki i zamknąłem drzwi za sobą. Usiadłem na posadzce. Bił od niej miły chłód. Oparłem głowę o ścianę i zamknąłem oczy. Za dużo zamieszania jak na jeden dzień. Tu jest mi o wiele lepiej. Sam, w ciszy, z dala od wszystkiego. Może to nie było najlepsze miejsce, bo wciąż to toaleta w miejscu publicznym, a ja siedzę w niej na podłodze i modlę się do muszli klozetowej, ale zdecydowanie lepsza od szpitalnego korytarza. Po chwili zrobiło mi się lepiej. Przestało mnie mdlić. Chciałbym wrócić do domu. Przemyłem twarz zimną wodą i wróciłem na korytarz. Nie wiem ile siedziałem w łazience, ale pomieszczenie świeciło pustkami. Pytam się w myślach, co stało się z tymi wszystkimi ludźmi. Chyba nagle nie wyparowali. Podszedłem do recepcji i zauważyłem zaniepokojonych rodziców, którzy mnie wszędzie szukają. Czemu nie zajrzeli do łazienki? To chyba pierwsze miejsce gdzie człowiek w szpitalu by poszedł. Podszedłem do nich i błagałem tylko by zabrali mnie do domu. Podpisali jakieś papierki i w końcu trafiłem do samochodu. Przez to wszystko dopiero teraz przypominam sobie o Sawannie. Miałem się z nią spotkać. Nie mam na nic kompletnie siły. Chciałem do niej zadzwonić, ale po pierwsze nie mam telefonu, po drugie jej numeru, a po trzecie ona zapewne śpi. Postanowiłem zrobić to samo i położyć się do łóżka. Spotkam się z nią jutro jeszcze przed wyjazdem. Położyłem się i wystarczyła chwila, żebym zasnął.